Miód zamiast cukru – smak, cukry i ważne ograniczenia

Łyżeczka miodu nadaje herbacie charakterystyczny aromat. To jednak nie sprawia, że napój staje się niesłodzony. Miód warto oceniać jako konkretny produkt spożywczy: ma własny smak i skład, ale pozostaje znaczącym źródłem cukrów.

Pobierz artykuł w PDF

Naturalne pochodzenie nie oznacza braku cukru

Miód zawiera przede wszystkim cukry proste, w tym glukozę i fruktozę, oraz wodę. Niewielkie ilości innych składników nie usuwają jego wartości energetycznej. WHO zalicza cukry naturalnie występujące w miodzie do cukrów wolnych. Dla ograniczania ich spożycia ważna jest więc porcja, a nie samo zastąpienie nazwy „cukier” słowem „miód”.

Łyżeczka nie jest dokładną jednostką porównania

Miód i kryształki cukru mają inną konsystencję i masę w tej samej objętości. Porównywanie wyłącznie liczby łyżeczek może wprowadzać w błąd. Jeśli zależy Ci na ocenie spożytej ilości, sprawdź tabelę produktu i odważ porcję. Nie dodawaj też miodu automatycznie do dania, które ma być bez dodanego cukru: zmienisz wtedy jego założenie.

Zasada dla dzieci przed pierwszymi urodzinami

CDC zaleca, by nie podawać miodu dzieciom poniżej 12. miesiąca życia ze względu na ryzyko botulizmu niemowląt. Dotyczy to także dodawania go do jedzenia, wody czy mleka. To odrębna kwestia bezpieczeństwa, której nie należy sprowadzać do kaloryczności produktu.

Dla starszych osób wybór miodu może być decyzją smakową, lecz nie daje podstaw do obietnic leczenia chorób czy bezkarnego dosładzania. Jeśli ograniczasz cukry, zacznij od ustalenia, gdzie trafiają w ciągu dnia. Miód dodany do kilku napojów również należy do tego zestawienia.